1 Ötesi yok, ben kıyamet gününe yemin ederim ki.
2 Yine ötesi yok, pişmanlığıyla dövünen nefse yemin ederim ki.
3 Yoksa insan, toprak olmuş kemikleri bir araya getiremeyeceğimizi mi sanıyor? 2/259, 22/5-6
4 Bilakis, biz onu parmak uçlarındaki çizgilere varıncaya kadar düzenleyip eski haline getirmeye muktediriz. 18/49, 54/50...55
5 Fakat insan ömrünü boş arzu ve heveslerle geçirmeyi yeğler.
6 Bir de kalkıp “Şu kıyamet günü de ne zamanmış” diye alay eder. 21/38-39
7 Gözler korku ve dehşetten döndüğünde.
8 Ay tutulup kapkara kesildiğinde. 77/7...11
9 Ayla güneş birbirine girdiğinde. 82/1...5, 84/1...5
10 İşte o gün insan “Yok mu kaçacak yer” diye çırpınacak.
11 Hayır, asla o gün kaçıp kurtulacak bir yer yoktur. 34/51, 40/32-33
12 O gün, bütün yollar Rabbinin huzuruna çıkacak. 50/19...30,
13 Ve o gün insana önceledikleri ve erteledikleri bir bir haber verilecek.
14 Aslında insan bizzat kendinin gözeticisidir. Hatta insan o gün kendi aleyhine şahitlik yapacak. 6/130, 41/19...28
15 Her ne kadar bir takım mazeretler ileri sürse de. 16/84-85, 45/34-35
16 Defterini okurken telaşla dilini dolaştırıp durma! 17/13-14,
17 Bütün yaptıklarını bir araya toplamak ve onu sana okumak bizim